Wat?

"Eén voor allen, allen voor één!"

Dat is ook het motto van deze vier vrienden-voor-het-leven, die elkaar al sinds hun prille jeugd kennen.

Een blog over de fratsen van deze musketiers, hun gevolg en het daaruit volgend nageslacht.

Follow us

Uw beurt...

23.00 uur - gehuil in 't donker...

We waren vroeg gaan slapen - heel uitzonderlijk - hadden zelfs Flikken opgenomen.
't Was een druk weekend geweest, vrijdag naar Bert Kruismans geweest (België voor beginners), zaterdag 's ochtends bij mijn ouders binnengewipt, in de namiddag met de kinderen gaan zwemmen in Tienen, 's avonds begeleidde Bart een groep leerlingen die uitgenodigd waren om een match van STVV bij te wonen, zondagvoormiddag zijn Bart en Kato gaan sporten in Tienen (Bewegingsschool voor kindjes tussen 3 en 5 - héél leuk!), zondagmiddag bij mijn ouders gaan eten, in de namiddag naar mijn bomma geweest die 82 jaar werd, uiteindelijk waren we terug thuis toen de kinderen moesten gaan slapen... We waren dus niet veel thuis geweest dit weekend.

"Sjoe, dat is Kato, ga jij kijken?"
In de 10 minuten die volgen hoor ik nog meer gejammer, gesnuit, gehoest? en even later voel ik een paar ijskoude voeten tegen die van mij. Oef, ze slaapt terug.

23.10 uur - gehuil in 't donker...
Ok, nu is 't mijn beurt... opnieuw Kato... opnieuw neusje snuiten, veel gehoest, slijmen worden overgegeven... Bart komt de kamer binnengestrompeld met een flesje hoestsiroop.

23.25 uur - 2 paar koude voeten in bed en een diepe zucht...

23.45 uur - gehuil in 't donker...
"Bart, ik hoor Noor..." Gevloek, gekreun en mijn dappere echtgenoot hijst zich uit bed...

Een twintigtal minuten later was 't weer van dat, ook ons Noor was duchtig aan 't hoesten en snotteren... Nu ikke weer. Als in en uit bed springen een Olympische discipline zou zijn, België had er meteen een medaille bij!

En weer een uurtje later fluister ik vermoeid, "schat, 't is uw beurt".
Zo ging het nog even door, ik ben uiteindelijk te tel kwijtgeraakt... Ik denk dat 't om een uur of drie is opgehouden.

Om zeven uur was Noortje al lang weer wakker en klaar om aan een nieuwe dag te beginnen. Ze tovert dan haar meest enthousiaste lach op haar gezichtje, brabbelt flink "mama", "papa" en "dada" en deelt vlot zoentjes en knuffeltjes uit terwijl ze alles wat naast haar verzorgingskussen ligt, probeert te pakken te krijgen. Vermoeid maar vertederd laat ik me haar knuffels en zoentjes welgevallen. Tot ik achter me hoor... "nu is 't mijn beurt", terwijl Bart met een vette knipoog zijn jongste spruit overneemt en zichtbaar geniet wanneer Noor haar malse wang tegen die van hem legt en uitgelaten "aaaaahhh" roept.